ooit was er jij,
jij, die mij liet zweven, liet zingen en leven,
jij; waaraan ik enkel maar dacht, sprookjesachtige pracht
ik kon enkel denken, echt denken aan jou,
twas ooh zo hevig, veel warmte geen kou,
dat is ondertussen al even verleden tijd,
het is mij gelukt,ben gevoelens wat kwijt,
nu deel je liefde, met iemand anders als mij,
het is nu jij en haar, en niet meer wij,
het doet toch raar, jou te zien, en van die andere te weten,
ik geef aan me zelf toe, ik ben je wel al wat vergeten,
maar toch diep van binnen, als ik je daar zie staan,
denk ik in mezelf: tja waarom is het echt zo gegaan..
ik weet niet wat ik moet voelen, telkens jou daar met haar te zien,
ik weet niet wat ik moet doen, geen idee wat ik dan verdien,
maar ik gun je jou liefde, en zeker veel geluk met haar
en ooit heb ik ook zo iemand, net zo een vonkje bij elkaar